Galeri

Defterlerim bu diyaloğun arşivi gibi. 2017’den beri tuttuğum bu defterlerde her sayfa bir zaman, bir yer, bir hâl… Anları saklamaktan çok, onlara tekrar dönmenin, onları yeniden yaşamanın mümkün olduğunu hatırlatıyor bana. Her çizim, bir yeniden karşılaşma. Defterde art arda sıralandıklarında başka, kendi başlarına başka şey anlatıyorlar. Her sayfayı bir şekilde bitirmeye çabalıyorum. Yarım kalmış, başlanıp vazgeçilmiş hiçbir sayfa kalmamalı diyorum. Böylece aylarca sırtımda taşıdığım bu defter gittikçe ağırlaşıyor, ağırlaştıkça birbirimize daha çok bağlanıyoruz. Ama elbette her defter bittiğinde bir veda sürecimiz ve yeni deftere başlama seremonimiz oluyor.

Bu yolculuğu, Anadolu’nun hikâye anlatıcılarına benzetiyorum. Onlar da bir yerden bir yere gider, duraklarda hikâyeler toplar, sonra o hikâyeleri yeniden anlatırdı. Benim defterlerim de böyle duraklar gibi; her sayfa bir hikâye, her renk bir ses. Gördüklerimi, hissettiklerimi topluyor, sonra başka bir biçimde aktarıyorum.

Anı durdurmak değil, onunla yeniden buluşmak istiyorum. Çünkü bakarken dönüştüğümü, çizerken yeniden kurulduğumu hissediyorum. İzleyiciye de bu dönüşümün kapısını aralamak istiyorum: kendi anına, kendi merakına, kendi hikâyesine geri dönmesi için.

Defterlerimle kendi anlam dünyamı, evimi yolda kuruyorum.