DİLARA KIZILDAĞ

Neredeyse yirmili yaşlarıma kadar sözcüklerle samimi bir bağ kuramadım. Görsellik, kendimi çok daha iyi ifade edebilmemin kapılarını açtı bana. Bebekliğimden beri bedenimde taşıdığım görünür yaralarla büyürken, görünmez olmayı öğrendim. Sözcüklerle aramızdaki mesafeyle geçen ve görülmekten kaçındığım o yıllarda, yine de herkes gibi gördüklerimi anlatmaya ihtiyacım vardı. İçinde bulunduğum hayatı dinleyen, gözleyen ve izleyen kaslarım herkesten farklı gelişince resim yapmak, yapamazsam ben olamayacağım bir parçam hâline geliverdi.

Kadın bedeninin yerleşik, koruyan ve besleyen olarak tarif edildiği dünyada kimliğimin sınırlarını yokluyor; bedenin başka bir ihtimalini yolda ve hareket hâlinde araştırıyorum. Kamusal alanda görünmezlik zırhımı kuşanarak kendime güvenli bir yer seçiyor, bulunduğum anı çiziyorum. Çizerken hem içeriden hem dışarıdan bakıyorum. Anlar genişlemeye, zaman farklı akmaya başlıyor. Bedenim, bakılan bir nesne olmaktan çıkıp bulunduğu yeri dinleyen ve yeniden kuran bir araca dönüşüyor.

Çalışmalarım çocuksu bir merak ve gözlemle başlıyor. Baktığım yeri kaydediyor, sonra onu yeniden anlatmanın yollarını arıyorum. Yolculuklarımdan hikâyeler topluyor, onları kâğıt üzerinde dönüştürerek kendi görsel arşivimi oluşturuyorum. Mümkün olduğunca samimi ve kişisel bir yerden. Bu yönüyle işlerim, Anadolu’nun sözlü anlatı geleneğinden de besleniyor: nasıl her hikâye anlatıldıkça değişiyorsa, gördüğüm her şey de çizdikçe dönüşüyor.

2017’den beri tuttuğum sanatçı günlükleri uzun zamandır bu sürecin merkezinde. Her sayfa bir zaman, bir yer, bir hâl. Anlar arşivi; onlara tekrar dönmenin, her seferinde başka bir andan bakmanın olanaklarını yokluyor. Bu defterlerde anları sabitlemekten çok, onlara yeniden bakmanın yollarını arıyorum. Çünkü bakarken değişiyorum; çizerken yeniden kuruyorum. İzleyiciye de kendi anına, kendi merakına, kendi hikâyesine geri dönmesi için bir alan açmak istiyorum.

Defterler aylarca sırtımda taşıdığım yol arkadaşlarına dönüşüyor. Yüküm ağırlaştıkça defterle aramızdaki bağ da güçleniyor, böylece defter bittiğinde onunla vedalaşmak da bir süre alıyor. Doğu anlatı geleneğinde olduğu gibi, kendimi yeni bir defterle yine başladığım yerde buluyorum.

Sanatçı günlüklerimi yolculuklarda dolduruyorum.
Evimi yolda yapıyorum.